Terug

En nu verder

Afgelopen 22 oktober, schreef ik op deze plek dat ik hoorde dat Johan ziek was geworden. Zoals we allen weten is de verlosser uit betondorp, wiens zoon in Israël werkt, met Pasen overleden. Er zijn meer paralellen te trekken met een mystieker omgeving dan voetbal. Maar laten wij net als Johan pas op de plaats maken. De man is gewoon als voetballer groot geworden. Heel groot moeten we zeggen en ja, heel snel is dat door de fans (door ons) vervolgens uitvergroot.

De rol van grootheid kon Johan overigens goed aan. We zien vaker in de media namen van mannen en vrouwen die in de war raken van de status supermens. U kunt uw eigen voorbeelden van namen er wel bij bedenken. Als fans hebben we Johan op een voetstuk gezet. Maar hij bleef gewoon werken, z’n best doen en inspireren. Was hij ergens op uit ?. Dacht hij wel eens aan zichzelf? Of nooit?  Of juist alleen maar? Johan had zeker zijn hebbelijkheden, en maakte fouten. Maar, wie niet?

Handtekening van Johan Cruijff boven die van Leo van veen De handtekening van Johan boven die van Leo van Veen

Ik ben blij dat z’n naam niet is opgedoken in Panama-papers en Fifa vreselijkheden. Gelukkig is dat ook niet gebeurd. Ik kan het me ook niet voorstellen. U weet dat Johan nooit iets te maken wilde hebben met Fifa, Uefa en zelfs de KNVB? Ik ben bang dat Johan het graaien daar zag en vervolgens dacht; wegwezen. De echte reden heeft hij nooit opgegeven, maar het zal me niet verbazen.

Op 22 oktober was ik in de war. De aankondiging van de ziekte zorgde voor onzekerheid. Nu Johan is overleden, vallen de stukken op z’n plaats. We sluiten een tijdperk af. We moeten het alleen doen. Zonder hem. Zeer ongewenst, maar wel helder. We gaan het in ieder geval proberen.

Johan, dank voor je bijdrage aan ons aller leven. Tot later. En dank voor je handtekening in de bestuurskamer van FC Utrecht. Na Utrecht-Barcelona had je daar nog even tijd voor. Dat was heel tof en dat -en al die andere hoogtepunten- zal ik nooit vergeten.

Niels Vermolen

Mei 2016

Terug